درس نهم « 1 » بلايا و خوشىها قال أَبوعَبْدِ اللَّهِ ( ع ) : « إِنَّ اللَّهَ إِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ خَيْراً فَأَذْنَبَ ذَنْباً أَتْبَعَهُ بِنَقِمَهءٍ وَ يُذَكِّرُهُ الِاسْتِغْفَارَ وَإِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ شَرّاً فَأَذْنَبَ ذَنْباً أَتْبَعَهُ بِنِعْمَهءٍ لِيُنْسِيَهُ الِاسْتِغْفَارَ وَ يَتَمَادَى بِهَا وَهُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ : ( سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ « بِالنِّعَمِ عِنْدَ الْمَعَاصِى ) » . « 2 » حضرت صادق ( ع ) مىفرمايد : هنگامى كه خداوند متعال در مورد بنده‌اى [ از بندگانش ] ارادهء خير مىكند ، عنايت و توجهى به او مىكند كه حتّى در زمان ارتكابِ معصيت نيز مشمول آن عنايت و توجه است ؛ به اين كيفيت كه اگر گناهى از آن بنده صادر شود ، خداوند او را به بلا و گزندى مبتلا مىكند تا بر اثر ابتلاى به آن ناراحتى توجهش به خداوند جلب شود و متذكر استغفار و عذرخواهى شود و نسبت به آن گناه ، از خداوند تبارك و تعالى طلب غفران و عفو داشته باشد . اما در مقابل « إِذَا أرَادَ بِعَبْدٍ شَرّاً فَأذْنَبَ ذَنْباً » اگر خداوند تبارك و تعالى عنايت و توجّه خود را از بنده‌اى دريغ داشت ، هنگام معصيت يا پس از ارتكاب گناه با او به گونهء ديگرى معامله مىكند ؛ به اين صورت كه نعمتى را به او عنايت مىكند تا بر اثر

--> ( 1 ) . اين درس در جلسهء « نود و ششم » و « يكصد و ششم » خارج اصول معظم له ايراد گرديده است . ( 2 ) . عِدَّهءٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِى بْنِ الْحَكَمِ عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ جُنْدَبٍ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ السِّمْطِ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ( ع ) . . . . ( كافى ، ج 2 ، باب الاستدراج ، ص 452 )